Op maandag 15 juni 2026 organiseerden Hans de Vries en Riet Beckers voor een aantal leden van VO-ING een dag op en rond de Nieuwkoopse Plassen.

De Nieuwkoopse Plassen staan van oudsher bekend om de grootschalige veenafgravingen en het turfsteken. Arme gezinnen verdienden hier vroeger hun schamele bestaan mee. Vaders, moeders en kinderen werkten hard om voldoende turf te steken en zo in hun levensonderhoud te voorzien. Met de opkomst van alternatieve brandstoffen in de negentiende eeuw kwam aan deze vorm van arbeid geleidelijk een einde.

Tegenwoordig is het gebied vooral bekend als belangrijk broedgebied voor een groot aantal vogelsoorten. Tijdens deze excursiedag stond de purperreiger centraal. Bij de koffie introduceerde Hans de Vries ir. Henk van der Kooij, die zich al jarenlang bezighoudt met onderzoek naar het gedrag van deze bijzondere vogel. Met zijn kennis en enthousiasme wist hij de aanwezigen langer dan gepland te boeien.

Na de lunch ging het gezelschap aan boord van De Blauw Jantje van Natuurmonumenten voor een drie uur durende vaartocht over de Nieuwkoopse Plassen. Tijdens deze tocht vulden de schippers Arie-Kees en Peter de presentatie van Henk van der Kooij aan met tal van interessante wetenswaardigheden. Daarbij beperkten zij zich niet tot de purperreiger; ook de vele andere vogelsoorten die het gebied bewonen kregen ruime aandacht.

De schippers hadden niet alleen oog voor de vogels die boven het water en tussen het riet te zien waren. Ook de flora langs de oevers en sloten bleek bijzonder rijk en verrassend. Zo werden de deelnemers gewezen op verschillende opvallende plantensoorten, waaronder zelfs orchideeën – een verschijning die velen in dit waterrijke landschap niet hadden verwacht.

Aan het einde van een leerzame en geslaagde dag werd, geheel volgens de traditie van de VO-ING-dagen, nog gezellig nagezeten. Daarmee kwam een boeiende excursie naar een van de mooiste natuurgebieden van Nederland op passende wijze ten einde.

Bij de aanmeldingen leek het er eerst op dat de max. van 110 deelnemers in snel tempo gehaald zou worden. Het bleef steken op 108.

Helaas 2 weken voor tijd kwamen er toch 18 afmeldingen binnen.

Vrijdagmorgen 12 juni scheepten we om 10.15 uur in met 92 deelnemers voor de vijfde keer in op ms “ De Zuiderzee” in Enkhuizen. Hoe mooi is het dan voor de organisatie als alle deelnemers prachtig op tijd zijn er geen mensen gebeld hoeven te worden of ze onderweg zijn of waar ze zitten.

Bij ontvangst kreeg iedereen 2 consumptiemunten aangereikt door de crew. Een mooie tweede check of het aantal deelnemers klopt. Met 92 deelnemers konden we allemaal voor de koffie / thee en appeltaart met of zonder slagroom in de benedenruimte blijven. Even later bleek dit een gouden greep. Eenmaal de haven van Enkhuizen uit waren de eerste golven al goed merkbaar. Voor de crew, uiteraard met getrainde zeebenen, was het toch een klus om iedereen van alle lekkers te voorzien. Echter, wij met niet daagse zeebenen, was het lopen naar een andere tafel een hele toer. Verder het IJsselmeer op werd de wind een stevige windkracht 4 met pittige boegslag en schommelingen. De eerste pilletjes tegen zeeziekte werden gehaald bij de counter. Het was echt hopen van “niet erger”. Gelukkig hebben er geen mensen over de reling gehangen. Maar toch, dat maaggevoel was niet prettig.

Als dan de koffie / thee en appeltaart op zijn komt dat gevoel van “naar het bovendek

willen en buiten zijn.” Er zaten ondanks de storm en de donkere maar prachtige luchten veel mensen boven op het dek. In de stuurhut bij stuurman Theo kon men een kijkje nemen.

Daar werd ook regelmatig gebruik van gemaakt. Het geeft een heel andere blik over het IJsselmeer. En dan hebben we het nog niet eens over het gemak van de sturen ook tijdens stevige golfslag. Slechts een paar grotere zeilschepen zijn we tegen gekomen.

Het prachtige is altijd dat deze vaardagen zoveel gezelligheid en ontspannenheid in zich hebben. Groepjes deelnemers die zich samenvoegen en volop praten over van alles en nog wat. Anderen die heerlijk genieten van de rust en naar buiten kijken.

Tegen 12.30 uur waren de vele kilo’s kibbeling en friet gebakken. Iedereen schoof weer aan tafel op het benedendek. Het smaakte weer heerlijk. Zelfs van de tweede ronde vis werd gretig gebruik gemaakt. Deze keer was er maar één “niet visliefhebber” die voor een kipspies had gekozen. Bij de lunch kreeg men drinken naar eigen keuze aangeboden.

Inmiddels was het nare zeeziektegevoel afgezwakt. Al varende langs de kustlijn van Friesland kwam Lemmer in zicht. Na het aanmeren om 13.00 uur kon men op eigen gelegenheid in Lemmer gaan genieten. Echter wel met de mededeling dat men om 15.15 uur weer bij de boot moest zijn. We zouden om 15.30 vertrekken. Niet op tijd aanboord betekent dan terug zwemmen of zelf vervoer regelen. Ook dit bleek later in het geheel niet nodig.

Het was gezellig wandelen in Lemmer. Je kon merken dat het nog geen echt toeristenseizoen was. En zo donker als de lucht tijdens het varen was, was het hier heerlijk vertoeven op een bankje in een zonnetje en genieten van de bootjes bij de brug.

15.30 uur werd de motor van de Zuiderzee gestart en voeren we de haven van Lemmer uit. Eenmaal weer midden op het IJsselmeer waren er flinke golven maar bleef het zeeziektegevoel weg. Op de terugvaart werd er nog koffie of thee geserveerd en een heerlijk warm bruin broodje met kroket en mosterd.

Bij het vraagrondje, als de toren van Enkhuizen in zicht komt, was de vraag van deelnemers: ”Waar gaan we volgend jaar naar toe?” En dat terwijl André en ik eigenlijk hadden besloten dat dit de laatste vaartocht zou zijn. Tja, geen idee op dat moment. Aan de kapitein, de heer Brouwer werd de vraag voorgelegd. We waren al in Hindeloopen geweest, nu 2 keer in Lemmer, een keer naar Kampen en naar Urk.

Na wat overleg is voorgesteld om naar Lelystad te gaan. Daar kan men naar de Bataviawerf, het museum en Bataviastad. Het weer is nooit te voorspellen maar met deze keuze is er genoeg om zo nodig droog binnen te lopen. We gaan in 2027 dus nog één keer varen met de ms. “De Zuiderzee.”

Kapitein Brouwer, de crew en stuurman Theo werden met applaus, hartelijk bedankt voor een geweldig mooie en goed verzorgde dag.

Na het aanmeren in Enkhuizen tegen 18.00 uur was het tijd om afscheid te nemen van elkaar. Inmiddels lijkt het één grote VO-ING familie.

Met een hartelijke groet van André en Greet Hoffman en graag tot ziens.

Op woensdag 20 mei reden, na de koffie met heerlijke appeltaart, vele leden tegelijk weg bij restaurant De Gezelligheid in Leusden richting Slot Zeist.

De organisator, Jan Everts van rayon Midden-Nederland, had zoals elk jaar een prachtige fietstocht van 45 kilometer uitgezet, met een lunch in Slot Zeist. Na de lunch stond een rondleiding met gids door het Slot op het programma. Daarna was er voor iedereen gelegenheid om een of twee exposities te bezoeken.

Tijdens de fietstocht in de ochtend regende het hier en daar een beetje, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. De temperatuur was uitstekend. Zo fietsten de leden langs landgoed Den Treek, dat bewoond wordt door de familie De Beaufort. Dezelfde familie die Heel Holland Bakt op hun landgoed toelaat. Bang voor Bram hoefden de fietsers niet te zijn, want die was een tijdje geleden al afgeschoten. Gelukkig werden er verder geen wolven of roedels gezien.

Soms was het even een heuveltje op en dal af op de Utrechtse Heuvelrug, maar ook dat was voor iedereen goed te doen. Bovendien was afstappen en een stukje lopen altijd een optie. Onderweg fietsten de leden ook langs de Pyramide van Austerlitz en het Henschotermeer, dat tussen de bomen door zichtbaar was. Via het dorpje Austerlitz, de wijk Kerkebosch in Zeist en landgoed Heidestein kwamen wij aan bij het Slot. Daar stond Peter Barneveld iedereen welkom te heten en aan te geven waar de fietsen neergezet konden worden.

De Blauwe Zaal was voor ons ingericht als lunchruimte; een fantastische zaal om in te lunchen. De lunch bestond uit zoete aardappel-currysoep, heerlijke sappen op tafel, diverse belegde broodjes en een broodje kroket. Het smaakte allemaal uitstekend. Daarna kon iedereen met een rijk gevulde maag mee met een van de twee gidsen voor de rondleiding door Slot Zeist.

Willem Adriaan van Nassau, een kleinzoon van Maurits van Oranje, kocht het landgoed in 1677 en liet er Slot Zeist bouwen. De architect was Jacobus Roman, tevens ontwerper van Paleis Het Loo, en het interieur is van Daniël Marot. Er zijn vele muur- en plafondschilderingen bewaard gebleven. Het Slot beschikt nog altijd over prachtige zalen en ruimtes die te bezichtigen zijn. Na diverse wisselingen van eigenaar is tegenwoordig de gemeente Zeist eigenaar van het Slot.

De terugweg voerde de tocht door het Panbos, een voormalig stuifzandgebied. Hier zie je stuifduinen en grove dennen aan de rand van de zandvlaktes. Door de wind is het zand deels verdwenen en lijkt het alsof de bomen wandelen. Via Huis ter Heide en Soesterberg, langs de landingsbanen van de voormalige vliegbasis Soesterberg, ging de tocht terug naar Leusden.

Het was een fantastisch mooie tocht, maar toch was iedereen heel blij met een stoel, een drankje en een hapje.

Dank je wel, Jan, voor dit geweldige evenement. De leden hebben volop genoten!

Liesbeth Willekes

Dinsdag 19 mei 2026 stonden de Kalanchoë-kwekerij Slijkerman en een bezoek aan Brederode in het buurtschap Veenhuizen bij Heerhugowaard op het programma.

Even werd er gedacht: “Veenhuizen? Dat is toch in Drenthe?” Gelukkig was iedereen naar de juiste plek afgereisd en waren de eersten ruim op tijd aanwezig. We hadden deelnemers uit Almere, Haarlem, Weesp, Ouderkerk aan de Amstel en meer plaatsen uit die omgeving.

Tegen 10.00 uur kwam onze rondleidster Marloes ons op de parkeerplaats tegemoet. Het eerste wat direct opviel, waren de bloembakken buiten met Kalanchoë’s in diverse kleuren. Het blijkt dat deze plant het buiten na de vorstperiode goed doet en de hele zomer blijft bloeien. Zodra de vorstperiode begint, is het buiten echter gedaan met deze plant.

Eenmaal binnen werd de trap naar boven genomen richting de kantine. Hier stonden koffie en thee klaar en vanuit de VO-ING was er een lekkere grote koek geregeld.

Er werd een promotiefilm getoond. Hierin werd verteld over productieland Kenia, waar het bijna 300 dagen per jaar continu mooi weer is.

Per dag komt er bij het bedrijf in Kenia via Slijkerman Nederland een order binnen, waarna er wordt gestekt. De stekjes komen in Nederland binnen in plastic zakken, verpakt in kartonnen dozen. Stekken, verpakken, per vliegtuig naar Schiphol en vervolgens door naar het bedrijf: alles binnen een tijdsbestek van twee dagen. De stekjes in plastic zakken deden denken aan zakken spinazie.

We werden bijgepraat over veredeling, plantenziektes, resistentie en de korte-dagplant. Dat houdt in dat de planten van 17.30 uur tot 07.00 uur in een donkere kas staan bij een gemiddelde kastemperatuur van 19 graden.

Het bedrijf zet steeds meer in op automatisering. Daarbij vormen energieverbruik en de keuzes die daarin gemaakt moeten worden een uitdaging. Ook de geautomatiseerde transporttechnieken van de planten door het bedrijf heen worden deels in eigen beheer ontwikkeld, met behulp van een computergestuurd transportsysteem.

Daarna werd het tijd om alles zelf te gaan bekijken. Het volledige groei- en bloeitraject hebben we gevolgd en bekeken. Over de vele kleuren, soorten en kleurschakeringen werd uitgebreid verteld. Het was een zeer educatieve ochtend waarbij we met elkaar hebben gezien dat er voor de betrekkelijk lage winkelprijs van een Kalanchoë ontzettend veel werk wordt verricht.

Na een “Dank je wel” aan Marloes kreeg iedereen vanuit het bedrijf nog een prachtige wit-roze, rijkbloeiende Kalanchoë mee naar huis.

Daarna reed een lange rij auto’s over de mooie dorpsweg met prachtige bermen en boerderijen richting dorpshuis Het Swaentje. Hier stonden gedekte tafels voor ons klaar voor de lunch. Vooraf kregen we een lekkere kop soep en even later viel ook een goedgebakken kroket bij iedereen in de smaak. Witte en bruine bollen, krentenbollen, kaas, ham, tomaat, koffie, thee en melk: voor elk wat wils.

Zoals het in veel buurt- en dorpshuizen gaat, ging alle eer naar de vrijwilligsters Annet en Jolanda, die alles prima geregeld en verzorgd hadden. Na een “Dank je wel” namen we afscheid in het dorpshuis.

Op korte loopafstand van Het Swaentje begon het laatste deel van deze dag. Om half twee werden we opgewacht bij het kerkje van Veenhuizen met het praalgraf van Brederode. Ook hier kregen we veel informatie van vrijwilligster Tina over het leven van Brederode.

Brederode was een man van statuur: meer dan twintig jaar was hij voorzitter van de Hoge Raad van Holland, Zeeland en West-Friesland, destijds het hoogste rechtscollege van het land, vergelijkbaar met de huidige Raad van State. Brederode was heer van Veenhuizen, Spanbroek, Spierdijk, Oosthuizen, Etersheim, Hobrede en Kwadijk.

Verder bekeken we de klokkenstoel, de restanten van de oude kerkfundering, de eeuwenoude graven en het vliegersmonument ter nagedachtenis aan drie omgekomen vliegers uit de oorlog.

Voor degenen die nog gezellig bleven napraten, was er koffie of thee met een koek.

Wat hebben we geboft met het weer. Precies aan het einde van deze excursie vielen de eerste regendruppels. Onze dag kon niet meer stuk.

Graag tot onze volgende excursie met de ms. De Zuiderzee naar Lemmer op 12 juni 2026.

Met een hartelijke groet,

André en Greet Hoffman